Forget ajujujuju

Naalala ko yung High School Days ko. Naisip ko kung bibigyan ako ng pagkakataon, gusto ko sanang balikan. Ou kasama na dun yung mga lessons sa mga subjects na tinitigan ko lang, pero hindi naman buong taon. (Sorry po Ma’am/Sir T.T). Syempre dahil sa mga kibigan ko. Sa mga pinag-gagawa namin sa buhay namin. Lalo na nung nangyari nung 4th year. Nakadaupang-palad namin yung female version ni Lucifer. (Itago nalang natin siya sa pangalang Doom Bringer). Diko alam kung anung ekpresyon ang dapat kong ipakita noon. Kung ngingiti (baka isipin niya masaya pa kami), kung malulungkot (baka isipin niya guilty kami), oh neutral lang (baka isipin nya ‘di kami seryoso). Tinanong niya kung anu daw yun (yung hawak nya). Yung Iscariray pala. Ayun sa dami ng sinabi niya, nilimot ko na. Ang ipinuputok ng butsi niya ay yung lines na “forget *ito, forget *iyan”. Kinakalaban daw namin ang pahayagan eskwelahan, opisyal na pahayagan ng eskwelahan. Doon ko lang nalaman na ang mga simpleng jokes ng mga highschool students na pinagsama-sama ay maituturing na balakid sa editoryal ng eskwelahan. Ewan ko ba, eh puro generic jokes lang naman ang laman noon. Pero ewan ko din kung paano napunta sa kanya iyon. Pero okay lang, kahit papaano nagka-thrill yung sinasabi nilang ‘highschool life’. Babalik ba sa highschool kamo? Gusto ko sana, kaso naalala ko din yung mga pagkakataong kahit recitation… One seat apart..